Rehabilitant - zdjęcie
Powrót do listy artykułów

Kolano biegacza

(Runner’s Knee), ITBS (zespół pasma biodrowo-piszczelowego,Iliotbibial Band Syndrome)

Kolano biegacza określane jest również jako zespół tarcia biodrowo- piszczelowego, charakteryzuje się narastającym stopniowo bólem z boku kolana o tępym lub ostrym, kłującym charakterze. Początkowo objawy pojawiają się przebiegnięciu kilku kilometrów lub na drugi, trzeci dzień po treningu podczas chodzenia po schodach , w zaawansowanym stadium nawet niewielkie obciążanie powoduje dolegliwości. Dotyczy to około 5 procent biegaczy i stanowi ok 12 procent wszystkich kontuzji biegowych. Ból związany jest z istniejącym już stanem zapalnym, aczkolwiek przyczyną powstania tej patologii nie muszą być problemy w samym stawie kolanowym lecz zaburzenia biomechaniczne w obrębie:

  • miednicy
  • biodra
  • stawu skokowego
A więc na wyższych lub niższych „piętrach” naszego ciała.

Samo pasmo biodrowo –piszczelowe nie jest anatomicznie odrębną strukturą lecz zgrubieniem powięzi szerokiej uda i przedłużeniem mięśni: naprężacza powięzi szerokiej (tensor fascie late) oraz pośladkowego wielkiego (gluteus maximus) kończącym się na nadkłykciu bocznym kości piszczelowej. Jego funkcja ściśle związana jest działaniem wymienionych struktur oraz z odpowiednio wytrenowanym mięśniem pośladkowym średnim, który często jest głównym sprawcą problemu. Słaby mięsień pośladkowy średni (gluteus medius) odpowiedzialny jest za stabilizację,kontrolę miednicy podczas stawiania kroków a więc w czasie chodzenia i biegania. Jego osłabienie powoduje przeciążenie: m. naprężacza powięzi szerokiej oraz m. pośladkowego wielkiego a to powoduje już bezpośrednie skrócenie pasma- biodrowo piszczelowego i tarcie jego końcowego mało elastycznego przyczepu o struktury dobrze unerwionej tkanki łącznej wywołując stan zapalny.

Dodatkowo gdy mam do czynienia z

  • kolanem szpotawym
  • rotacją miednicy
  • stopą płaską ustawioną w pronacji
Zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia kontuzji pasma biodrowo-piszczelowego.

Jak leczyć kolano biegacza?

Po pierwsze należy postawić diagnozę, co poprzedzone jest wywiadem oraz badaniem klinicznym podczas, którego terapeuta „namierza” bezpośrednią przyczynę. Odpowiednie testy kliniczne pozwalają na określenie gdzie znajduje się przykurcz a gdzie osłabienie i dysbalans mięśniowo-powięziowy a więc brak odpowiedniej kontroli mięśniwej.

Leczenie kolana biegacza polega na opanowaniu stanu zapalnego oraz przywrócenie odpowiedniej funkcji na każdym z „pięter” naszego ciała odpowiedzialnych za powstanie kontuzji. W terapii wykonuje się odpowiednie techniki manualne wykonywane przez doświadczonego terapeutę , które mają na celu przywrócenie odpowiedniej długości oraz elastyczności pasma oraz pozostałych struktur anatomicznych wymagających takiej ingerencji (m.in. gluteus maximus, tensor fascie late).

Ważnym elementem leczenia jest również wzmacnianie osłabionych odwodzicieli odpowiedzialnych za stabilizację miednicy, w więc ingerujemy na różnych poziomach i z wykorzystaniem różnych bodźców.